Η μυϊκή (ή σωματική) θωράκιση είναι μία μόνο από τις πρωτοποριακές και καινοτόμες ανακαλύψεις του ψυχιάτρου Βίλχελμ Ράιχ. Σήμερα όλο και περισσότεροι ψυχοθεραπευτές σπεύδουν να αναγνωρίσουν την αξία της – συχνά χωρίς να γνωρίζουν την προέλευσή της.
Η ανακάλυψη εν τάχει:
Στους ασθενείς του που εμφάνιζαν βελτίωση, ο Ράιχ παρατήρησε και άλλες αλλαγές, πέρα από τις αναμενόμενες καθαρά ψυχολογικές:
– Τα πρόσωπά τους χαλάρωναν και γίνονταν πιο εκφραστικά. Ιδιαίτερα τα μάτια φαίνονταν πιο καθαρά και φωτεινά.
– Τα σώματά τους έχαναν τη χαρακτηριστική τους ακαμψία.
– Η αναπνοή τους βάθαινε.
Ο Ράιχ συμπέρανε πως η μυϊκή ακαμψία εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό με τη ακαμψία του νευρωτικού χαρακτήρα. Άλλωστε, οι διάφοροι χαρακτήρες τείνουν να αντιστοιχούν σε συγκεκριμένους τύπους μυϊκής θωράκισης: στο κεφάλι οι σχιζοφρενείς, στον κορμό οι φαλλικοί, σε όλο το σώμα οι ψυχαναγκαστικοί, στη λεκάνη οι υστερικοί κοκ.
Η μυϊκή θωράκιση είναι, λοιπόν, χρόνιοι μυϊκοί σπασμοί που αναπτύσσει ένα άτομο προκειμένου να καταστείλει έντονες οργανικές αισθήσεις και αφόρητες συγκινήσεις, ιδιαίτερα το άγχος, την οργή και τη σεξουαλική διέγερση.
Η σωματική και ψυχική θωράκιση προκαλείται από τη συστηματική ματαίωση των συναισθηματικών αναγκών των παιδιών στα πρώτα χρόνια της ζωής τους.
Η ανάπτυξη θωράκισης θεωρείται αναμενόμενη για παιδιά που ανατρέφονται σε νευρωτικό περιβάλλον.
Χρήστος Γράψας
