Η επιμονή των ανθρώπων να λειτουργούν νευρωτικά, να μπλοκάρουν την αναπνοή τους, να σφίγγουν το σώμα τους και να ζουν μια ρηχή ζωή και κατώτερη από τις πραγματικές τους δυνατότητες, δεν οφείλεται σε μια ορθολογική και συνειδητή απόφαση αλλά τους επιβάλλεται από την ασυνείδητη και άκαμπτη θωράκισή τους.
Ωστόσο, όταν η θεραπεία κάποιου νευρωτικού ασθενή του Ράιχ έφθανε σε βάθος, συχνά αναδύονταν αισθήσεις επικείμενης διάλυσης, κατάρρευσης και το συναίσθημα του τρόμου. Ο ασθενής γινόταν προσωρινά δυσλειτουργικός, ανήμπορος και ένοιωθε χειρότερα από κάθε άλλη φορά. Η διαπίστωση αυτή υπήρξε μια συνταρακτική ανακάλυψη (μία μόνο από τις πολλές) με μεγάλη πρακτική και θεωρητική αξία. Απέδειξε ότι ο δρόμος προς την υγεία δεν είναι εύκολος αλλά απαιτεί θάρρος, προσωπική δέσμευση και πολλή προσπάθεια.
Το πραγματικό εμπόδιο που χωρίζει τον νευρωτικό άνθρωπο από τη ψυχική υγεία είναι το εντονότατο άγχος που αισθάνεται κάθε φορά που η θωράκισή του παρουσιάζει ρωγμές και εξασθενεί, διευκολύνοντας τη ροή της ενέργειας στο σώμα του. Στη ρίζα αυτού του άγχους ο Ράιχ ανακάλυψε ότι βρισκόταν πάντα το άγχος της βιοενεργειακής διαστολής του οργανισμού το οποίο ονόμασε «άγχος ηδονής». Στόχος της οργονοθεραπείας, επομένως, έγινε η σταδιακή αύξηση της ικανότητας του θεραπευομένου να αντέχει το άγχος ηδονής, ώστε όταν η θεραπεία του θα προχωρήσει περισσότερο και θα αναδυθούν βαθύτερες και έως τότε αφόρητες συγκινήσεις να είναι σε θέση να τις διαχειρισθεί χωρίς να κινδυνεύει να καταρρεύσει.
Οι ψυχοθεραπευτικές, κοινωνικές και πολιτικές προσπάθειες, ανεξαρτήτως από το πόσο φιλότιμα και ανιδιοτελώς καταβάλλονται, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν επειδή δυστυχώς αγνοούν και δεν αντιλαμβάνονται το εμπόδιο του άγχους ηδονής που βιώνει ο νευρωτικός άνθρωπος κάθε φορά που διαφαίνεται κάποια αλλαγή που έχει τη δυναμική να οδηγήσει σε ουσιαστική βελτίωση της ποιότητας είτε της προσωπικής του υγείας είτε της ευρύτερης κοινωνικής λειτουργικότητας.
Γνωρίζουμε, λοιπόν, στην οργονοθεραπεία ότι καμία βαθιά αλλαγή δεν έρχεται γρήγορα και εύκολα. Η γνήσια πρόοδος έρχεται πάντα αργά και πάντα με μεγάλη προσπάθεια. Το σημαντικότερο εφόδιο του θεραπευόμενου είναι η αποφασιστικότητά του να αντιμετωπίσει το άγχος που αναδύεται με την αποδόμηση της θωράκισής του, ώστε να μπορέσει να αφεθεί στις αισθήσεις ηδονής που κρύβει το σώμα του και να προσεγγίσει τον πυρήνα της ύπαρξής του.
