Μέσα από την επιτυχημένη θεραπεία νευρωτικών ασθενών, ο Ράιχ ανακάλυψε ότι ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου (αλλά και η μεγαλύτερη λαχτάρα του) είναι η απελευθέρωσή του από τα δεσμά της θωράκισής. Το «άγχος ηδονής» που αναδύεται κάθε φορά που αυτή αποδυναμώνεται, είναι ο λόγος για τον οποίο η ελευθερία και η ευτυχία δεν μπορούν παρά να είναι μακρινά όνειρα για τους παγιδευμένους στη θωράκιση ανθρώπους.
Η σημασία αυτής της ανακάλυψης, ωστόσο, είναι καίριας σημασίας και για την κατανόηση των κοινωνικών διεργασιών. Είναι πρακτικά αδύνατον να επέμβει κανείς σε κοινωνική κλίμακα αποτελεσματικά προκειμένου να επιτύχει μία συνολικότερη μετατόπιση προς την υγεία, αν δεν λάβει σοβαρά υπόψη του το άγχος ηδονής και την αντίσταση των ανθρώπων απέναντι σε οτιδήποτε το κινητοποιεί.
Οι αλλαγές που βελτιώνουν πραγματικά τη ζωή των ανθρώπων έρχονται συνήθως με τρόπο αργό και εξελικτικό, μέσα από την επένδυση στην αγάπη, την εργασία και τη γνώση. Οι απότομες θετικές αλλαγές δεν είναι ανεκτές στο βαθύτερο από το κοινωνικό, δηλαδή στο ψυχολογικό και βιολογικό, επίπεδο λειτουργικότητας των ανθρώπων. Μόνο όταν εξαιρετικές συνθήκες το απαιτούν, υπάρχει χώρος για απότομες και βίαιες επαναστατικές αλλαγές οι οποίες θα αντέξουν στον χρόνο. Ιστορικά παραδείγματα τέτοιων επιτυχημένων επαναστάσεων είναι εκείνες που οφείλονται στην καταπίεση και εκμετάλλευση αυταρχικών καθεστώτων και ξένων κατακτητών.
Η ανούσια, αυτάρεσκη επαναστατικότητα, η ψυχοπαθητική αντιδραστική εξεγερσιμότητα, οι εθνικιστικοί και θρησκευτικοί επεκτατικοί πόλεμοι, τα μεγάλα λόγια των πολιτικών για γρήγορες λύσεις σε δύσκολα προβλήματα, είναι εκφράσεις της απατηλής ελπίδας του ανθρώπου να βρει την ευτυχία χωρίς την απαιτούμενη προσπάθεια. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για φυγή από την ουσία της αληθινής προόδου, την οποία φοβάται.
