Η σφοδρή πολιτική σύγκρουση, που σοβεί στην Αμερική εδώ και δεκαετίες, υποκινείται από δύο πολύ διαφορετικούς κοινωνικοπολιτικούς χαρακτήρες, με πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημόσια ζωή, οι οποίοι αφενός εμπνέονται από δύο ανταγωνιστικούς, άκαμπτους και μάλλον αγεφύρωτους τρόπους θέασης του κόσμου, δηλαδή από στατικές ιδεολογίες, και αφετέρου οφείλονται στη διαμόρφωση δύο διακριτών και αμοιβαία αλληλοαποκλειόμενων, από την άποψη του οργονομικού λειτουργισμού, χαρακτηροδομών.
Από τη μια έχουμε τους χαρακτήρες που ονομάστηκαν «σύγχρονοι προοδευτικοί». Πρωτοστατούν στην παγκόσμια μεταστροφή προς μια κοινωνία πιο φιλελεύθερη και συμπεριληπτική, που θα αναγνωρίζει τα δικαιώματα και την ισότητα των φύλων και των καταπιεσμένων μειονοτήτων. Στην πραγματικότητα, όμως, διολισθαίνουν σε μια επιτρεπτική, άρα πιο χαοτική και σε σύγχυση κοινωνία, στην οποία κυριαρχεί ο ζουρλομανδύας της «πολιτικής ορθότητας». Σκέφτονται πολύ, διότι λόγω της κυρίαρχης οπτικής και διανοητικής τους θωράκισης οι βασικές άμυνές τους απέναντι στις συγκινήσεις τους είναι νοητικές, με αποτέλεσμα να χάνουν την επαφή με τα συναισθήματά τους και τον πυρήνα τους. Δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την οιδιπόδεια σύγκρουση άμεσα, δηλαδή να ανταγωνιστούν ευθέως τον ομόφυλο γονέα, αλλά επιλέγουν ασυνείδητα την υπονόμευση και την απαξίωσή του. Για αυτό απεχθάνονται τον ανταγωνισμό και εστιάζουν υπερβολικά στην ανάγκη για ισότητα και δικαιώματα, ελκόμενοι από τις υπερβολές της woke κουλτούρας. Είναι μηχανιστές, άρα κατανοούν τα φυσικά φαινόμενα επιφανειακά, διανοητικά, με άξονα μόνο τη βασική αρχή αίτιου— αιτιατού, χωρίς να αντιλαμβάνονται τη λειτουργική τους ενότητα και αλληλουχία. Περιφρονούν τους συντηρητικούς ως άξεστους, ανεγκέφαλους και κοινωνικά απαθείς και επιλέγουν πάντοτε τις συλλογικές λύσεις για τα κοινωνικά ζητήματα.
Στην επόμενη δημοσίευσή μας θα ασχοληθούμε με τους αντίπαλους των προοδευτικών, σε αυτή τη διαμάχη, τους συντηρητικούς χαρακτήρες.
