Στην προηγούμενη δημοσίευση ασχοληθήκαμε με τους προοδευτικούς χαρακτήρες της Αμερικής.
Στον αντίποδα έχουμε τους κλασικούς χαρακτήρες της «βαθιάς» Αμερικής, τον ακραίο και τον αντιδραστικό συντηρητικό. Είναι εκπρόσωποι της πατριαρχίας και των παραδοσιακών αξιών, μυστικιστές, συχνά θρήσκοι και άκαμπτοι στις απόψεις τους. Θαυμάζουν και θέλουν να ξεπεράσουν τον ομόφυλο γονέα, με αποτέλεσμα να γίνονται ανταγωνιστικοί. Επειδή διατηρούν κάποια επαφή με τον πυρήνα τους — διαστρεβλωμένη όμως από τη μυϊκή τους θωράκιση — αγαπούν την αυτονομία τους και έχουν αυτοπεποίθηση. Εξαιτίας της θωράκισής τους είναι συνήθως βίαιοι και πολεμοχαρείς και φανατικά υπέρ της οπλοκατοχής. Χρησιμοποιούν κυρίως σωματικές και λιγότερο διανοητικές άμυνες και ζουν με το σώμα τους τα συναισθήματά τους. Ερμηνεύουν τα φυσικά φαινόμενα μυστικιστικά και προτιμούν πάντοτε τις ατομικές λύσεις στα προβλήματα που τους απασχολούν. Απεχθάνονται τους προοδευτικούς επειδή τους θεωρούν αδύναμους, νωθρούς και εξαρτημένους από το κράτος.
Η πολιτική κυριαρχία του Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο υποστηρίζεται κυρίως από τον σύγχρονο προοδευτικό χαρακτήρα, καθώς και η αυξανόμενη επιρροή των υπερβολών της woke κουλτούρας στις Η.Π.Α., παράλληλα βεβαίως με την αποτυχία της κυβέρνησης Μπάιντεν να στηρίξει οικονομικά τη μεσαία τάξη της χώρας και να την προστατεύσει από την φτωχοποίηση, συντήρησε και καλλιέργησε μια οργισμένη συντηρητική αντίδραση, εκείνη των συντηρητικών κοινωνικοπολιτικών χαρακτήρων, η οποία και έφερε τον Τραμπ και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στην εξουσία. Για άλλη μια φορά οι μάζες χάρισαν την εξουσία σε έναν λαϊκιστή, λαοπλάνο και δημαγωγό, που τους υποσχέθηκε όσα ήθελαν να ακούσουν και τους απάλλαξε από την ευθύνη της ζωής τους.
